Ile należy się za niesłuszny areszt?

Odpowiedź brzmi: to zależy. Nie od samej liczby dni spędzonych w areszcie. Nie od prostego przelicznika za dzień pozbawienia wolności. I na pewno nie od uśrednionych kwot zasądzanych przez sądy w innych sprawach.

W praktyce o wysokości zadośćuczynienia decyduje przede wszystkim rozmiar krzywdy wyrządzonej konkretnemu człowiekowi.

Największą szkodą nie jest sam czas spędzony za kratami, ale bezpowrotnie utracone życie, zszargane nerwy i zniszczona reputacja, których nie da się łatwo odbudować.

Jakie okoliczności biorą pod uwagę sądy?

Z orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych jednoznacznie wynika, że przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie lub tymczasowe aresztowanie, należy badać bardzo szerokie spektrum czynników. Należą do nich między innymi:

• długość izolacji oraz rodzaj postawionych zarzutów,
• wysokość grożącej kary, która potęguje poczucie bezradności i niesprawiedliwości,
• utratę dobrego imienia i szeroko pojęte skutki społeczne,
• skutki rodzinne, w tym rozpad małżeństwa lub wieloletniego związku,
• utratę źródła utrzymania oraz konieczność likwidacji działalności gospodarczej,
• wcześniejszą niekaralność, wiek pokrzywdzonego oraz stan zdrowia przed i po aresztowaniu,
• konieczność podjęcia leczenia psychiatrycznego lub terapii psychologicznej (oraz trwałość następstw psychicznych),
• indywidualną wrażliwość pokrzywdzonego,
• medialność sprawy i stopień społecznej stygmatyzacji.

Jak czuje się niewinny człowiek, któremu grozi dożywocie?

To pytanie powinno znaleźć się niemal w każdej sprawie dotyczącej niesłusznego aresztowania. Wyobraźmy sobie osobę całkowicie niewinną. Osobę prężnie prowadzącą firmę. Osobę mającą kochającą rodzinę, partnera, przyjaciół i ustabilizowane życie.

Nagle zostaje zatrzymana. Trafia do aresztu i słyszy zarzut zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem.

Dlaczego opinia biegłych bywa ważniejsza niż czas aresztu?

W wielu sprawach pełnomocnicy ograniczają się do najprostszej linii argumentacji: wykazania długości izolacji, utraconych dochodów i faktu umorzenia postępowania. To błąd i stanowczo za mało.

Aby uzyskać wysokie kwoty, należy wykazać niewymierne cierpienie psychiczne, ogromny rozmiar krzywdy, drastyczną utratę poczucia bezpieczeństwa oraz trwałość tych następstw. Biegły psychiatra i psycholog powinni w swojej opinii odpowiedzieć nie tylko na pytanie, czy wystąpiły zaburzenia depresyjne lub lękowe. Powinni również ocenić:

• czy doznana krzywda ma charakter ponadprzeciętny,
• czy skutki wyraźnie przekraczają typowe następstwa izolacji,
• czy utrata partnera lub firmy pozostaje w bezpośrednim związku z aresztowaniem,
• czy publiczne przypisanie najcięższych przestępstw doprowadziło do jej trwałej stygmatyzacji w środowisku lokalnym,
• czy skutki traumy odczuwalne są do dziś.

Co może zwiększać wysokość zadośćuczynienia?

Z doświadczenia naszej kancelarii jasno wynika, że na wyrok sądu i wysokość zasądzonej kwoty ogromny wpływ mają konkretne, mierzalne i udowadnialne czynniki:

1. 1 Zarzut zabójstwa lub innej zbrodni Im cięższy i bardziej drastyczny zarzut, tym naturalnie większy stres, lęk i poczucie zagrożenia.
2. 2 Grożąca kara dożywotniego pozbawienia wolności Dla osoby niewinnej sama świadomość i widmo możliwości spędzenia reszty życia w więzieniu może być źródłem głębokiej, wieloletniej traumy.
3. 3 Rozpad związku lub małżeństwa Sądy coraz częściej dostrzegają i uwzględniają katastrofalne skutki emocjonalne związane z utratą najbliższych relacji z winy aresztu.
4. 4 Utrata działalności gospodarczej Niesłuszne aresztowanie bardzo często bezpowrotnie niszczy firmę budowaną żmudnie przez wiele lat.
5. 5 Leczenie psychiatryczne i psychologiczne Kompleksowa dokumentacja medyczna stanowi dziś jeden z absolutnie najważniejszych dowodów w sprawie o zadośćuczynienie.
6. 6 Medialność sprawy Im większe, niekontrolowane zainteresowanie mediów (artykuły, reportaże telewizyjne), tym większe ryzyko trwałego zniszczenia reputacji i konieczność wyższej rekompensaty.

Adwokat od odszkodowań ? jak przygotować sprawę?

W sprawach dotyczących niesłusznego zatrzymania i tymczasowego aresztowania udowodnienie samej niesłuszności aresztu to dopiero początek drogi. Aby osiągnąć sukces, należy rzetelnie i szczegółowo udokumentować historię leczenia, przebieg terapii, realną utratę dochodów, a także uciążliwy przebieg izolacji oraz indywidualne cierpienie pokrzywdzonego.

Dopiero pełne, wyczerpujące przedstawienie wszystkich tych okoliczności przed sądem pozwala skutecznie walczyć o rekordowo wysokie zadośćuczynienie.

Kancelaria odszkodowawcza ? pomoc w sprawach przeciwko Skarbowi Państwa

Z sukcesami prowadzimy sprawy, w których stajemy w obronie poszkodowanych obywateli. Do naszych specjalizacji należą m.in.:

• odszkodowania za niesłuszne zatrzymanie,
• zadośćuczynienia za niesłuszny areszt i odszkodowania za tymczasowe aresztowanie,
• skomplikowane roszczenia przeciwko Skarbowi Państwa,
• odszkodowania za błędy organów ścigania i niesłuszne skazanie,
• odszkodowania za rażącą przewlekłość postępowania,
• ochrona dóbr osobistych bezprawnie naruszonych przez organy państwa.

Każda z tych spraw wymaga unikalnej strategii procesowej, chirurgicznego doboru dowodów oraz profesjonalnego przygotowania we współpracy z psychologami czy psychiatrami. Właśnie te różnice decydują o tym, czy sąd zasądzi zaledwie kilkadziesiąt tysięcy złotych, czy kwotę wielokrotnie wyższą, realnie kompensującą straty.